آسمان قلب من است

قلم بر کاغذ دیوان شعرم باز می لغزد
و خواهد کان نگارد از فراق دختر دریا
از آن چشمان معصوم و نگاه بی سرانجام
از آن هجرت که دیگر من نیافتم جا
نه در ارض و نه در عرش و نه در ادوار
ولکن یک مکان باشد برای مامن دیبا

و آن
باشد
هر قطره ز اشک شوهر دریا
همان که
نور باران است ز بهر مردن دریا
و شیرین مزه است آبش برای شوهر دریا
و گویند و بخندند از سر نفرت
زیاد تندر دریا
چه کردم من مگر جز یاد معصومان
که در یادش بباشد اسم من
همواره پنهان
و آن نامم ببادش
نوکر دریا